Verhalen van onze Sisters

Sisters Stories

Hoe onze reizen zijn ontstaan

Ons verhaal

Het onstaan

In 2019 namen wij – de (tweeling) zussen Barbara en Sandra Verbeek het initiatief om op reis te gaan met een groep gelijkgestemde vrouwen. Aangezien wij beiden al eerder in de magische woestijn rondgezworven hadden, ontstond het idee om nog een keer naar de woestijn te gaan. Marije hadden we ook uitgenodigd om mee te gaan. En zo vertrokken we in november 2019 met 11 dames naar de woestijn. Met deze groep vrouwen of “Sisters” hebben we een onvergetelijke reis gemaakt. Bij thuiskomst dachten we alledrie: dit gunnen we nog meer vrouwen! We waren alledrie gegrepen door de zwoele Sahara, de rust en hoe heerlijk het is om dit samen met vrouwen te beleven. In december 2019 hebben we plannen gesmeed en is Sisters Travels ontstaan! We zijn nu een kleinschalige reisonderneming met een professionele aanpak. 

Het idee achter Sisters Travel

Het idee achter Sisters Travel is zoveel meer dan samen reizen. We willen vrouwen stimuleren om in veiligheid, verbinding en vertrouwen hun eigen weg te gaan en om thuis te komen bij zichzelf. Het is onze diepe wens om meer vrouwen deze ervaring te gunnen. Hoe mooi het is om naar je verlangens te kunnen luisteren in een omgeving die je hiertoe uitnodigt; de stille woestijn, weinig prikkels, geen verplichtingen, heerlijk verzorgd worden. Met alleen dames is de ervaring dat er veel zachtheid en verbondenheid vrij komt. “You deserve it”. (geïnspireerd door onze gids Abdul die dit ons voortdurend toewenste).

 

’s Avonds muziek bij het kampvuur

Genieten van de zonsondergang met thee, koekjes én goed gezelschap!

Ervaring van Mirjam - deelnemer november 2019

Voor mij was de reis- naast een geweldige ervaring met een fijne groep – ook het realiseren van een wens die ik al langer had: slapen onder de sterrenhemel in de woestijn. Het was adembenemend mooi! Ik wilde eigenlijk de hele nacht wakker blijven! Vallende sterren en het immense heelal – wat een schoonheid. Maar overdag was er ook zoveel te beleven: het opstaan bij de opgaande zon, het liefdevol klaargemaakte ontbijt. En dan de tochten! Achter iedere duin verschool zich een nog mooier landschap. En hoe fijn is het om dan na een lange inspannende dag, bij te komen met de groep en samen te zingen en dansen bij het kampvuur. We zijn enorm verwend door de gids en zijn team. Ze deden er alles aan om het ons naar de zin te maken. Kortom, een geweldige ervaring om nog vaak op terug te kijken.

Mirjam van Veen
You deserve it!

Thuis komen bij mezelf

Mijn eerste reis door de woestijn met Sandra en Barbara was zo bijzonder dat ik dacht: “Dit gun ik echt iedere vrouw”. En ik was niet de enige die dit dacht. Uit onze gezamenlijke passie voor reizen en het ondersteunen van mensen bij hun zoektocht naar hun eigen weg in dit leven, is deze reis ontstaan. Tijdens het wandelen kon ik mijn gedachten heerlijk de vrije loop laten. De drukte in mijn hoofd over alledaagse zaken maakte langzaam aan plaats voor wezenlijke vragen; vragen over wie ik wil zijn, wat het unieke is aan mij en wat ik wil toevoegen aan deze wereld. En ook wat mij soms weerhoudt om werkelijk mijn eigen pad te lopen. Er was ruimte waarin dingen konden ontstaan. Ik heb hele intense gesprekken gevoerd met andere sisters bij het kampvuur. Ieder van hen heeft mij gevoed en weer een stapje verder geholpen in mijn eigen stuk. Het was echt thuiskomen bij mezelf.

De eenvoud, de puurheid, de stilte van de woestijn, het eten dat met liefde en aandacht voor ons gemaakt werd, volledig verzorgd worden, het contact met de sisters…..Het was een onvergetelijke reis die ik elke vrouw gun! You deserve it!

Marije 

Loslaten is leren vertrouwen

Lessen in loslaten in de woestijn

In de woestijn heb ik ervaren wat loslaten voor mij is. Toen ik de eerste keer naar de woestijn ging, was ik goed voorbereid op de reis. Ik had vragen in mijn hoofd wachtend op duidelijke antwoorden, en was vol verwachtingen over mijzelf en anderen.

Stap voor stap lopend in het prachtig gekleurde landschap, in de warmte en de wind, helemaal los van mijn vertrouwde wereld, merkte ik dat ik mijn verwachtingen los mocht laten en me over kon geven aan wat er is: het ritme van de opgaande en ondergaande zon, de sterren, de warmte van de ‘sisters’ en de stilte. Ik luisterde met meer aandacht naar signalen van ‘binnenuit’. In plaats van te reageren op prikkels vanuit mijn omgeving. In de woestijn zijn geen verwachtingen, geen mails, geen verplichtingen. En wat een ruimte gaf dat! Als vanzelf werd helder wat voor mij werkelijk belangrijk is en wat (meer) aandacht verdient.

Ik leerde los te laten dat de reis een resultaat, grote veranderingen of grote inzichten moest opleveren en dat was heerlijk bevrijdend! Er kwam vertrouwen voor in de plaats, vertrouwen dat wat er is, precies is wat ik nodig heb. 
Loslaten is daarom voor mij erop “Vertrouwen” dat het goed komt, wat ik ook tegenkom op mijn reis. Go with the flow.💫🙏

Voor iedereen geldt een eigen pad van loslaten, benieuwd naar dat van jou? 

Barbara 

Reflectie in de woestijn

Plastic-gek

Mijn verlangen naar rust in mijzelf

Wat heerlijk, de eerste volle dag wandelen in de woestijn. Even alles achter me laten en de prikkelloosheid van de woestijn zijn werk laten doen. Ik verlang naar rust en stilte. Ik verlang niet alleen naar rust om mij heen, maar vooral ook naar rust in mijzelf. Dat mijn volgepropte hoofd even leeg mag lopen en gedachtes me niet in de greep houden.

Ik als plastic-gek

Al wandelend door het bruin gekleurde zand, valt mij oog op iets blauws in de verte. Ik maak een kleine omweg om te zien wat het is. Dichtbij gekomen zie ik dat het een knalblauwe jerrycan is, half vergaan. Ik wilde hem oppakken, maar terwijl ik het oppak, brokkelt het uit elkaar. Deze jerrycan ligt hier al jaren, dat kan niet anders. Maar hoe kan iemand in deze prachtige natuur nu zoiets doen? Ik raap de jerrycan op en stop hem in mijn rugzak. Ik scan de omgeving. Mijn oog valt op een plastic fles iets verderop. Enthousiast loop ik erop af en neem ook deze fles mee. Hoe beter ik kijk, hoe meer plastic ik zie. Ik loop als een dolle van links naar rechts om het allemaal op te rapen. Daar waar andere ‘Sisters’ in alle rust hun pad vervolgen, moet ik soms een flinke draf inzetten om weer bij de groep te komen. Mijn tas zit ondertussen vol met plastic; in en aan mijn tas. Als een soort versierde kerstboom loop ik verder. Mijn enthousiasme slaat langzaam maar zeker om in moedeloosheid en frustratie. Hoe kan ik in hemelsnaam al het plastic dat ik zie meenemen? Mijn handen en tas zijn al vol. Ik moet mij eraan over geven het te laten liggen. Met een machteloos gevoel van binnen vervolg ik mijn pad.

Afstand nemen

Al lopend word ik na verloop van tijd iets rustiger. Het lukt me om wat afstand te nemen van de situatie waar ik zojuist zo in vast zat. Waar ben ik nu precies mee bezig? Wat is er gaande in mij? Wat is hier de bedoeling van? Welk patroon ontvouwt zich hier aan mij? Al lopend komen er van binnenuit mogelijke antwoorden op mijn vragen.

Laat los wat je niet kan veranderen

Ik heb een groen hart en snap werkelijk niet waarom mensen afval in de woestijn achterlaten. En de frustratie/ machteloosheid dat ik geen directe invloed heb op de mensen die dit doen. Dit ken ik wel uit mijn dagelijkse leven. Ik kan het gedrag van anderen niet veranderen, hooguit kan ik proberen ze te beïnvloeden. Dit ‘vergeet’ ik in het dagelijkse leven soms ook… Ik werd uitgedaagd om los te laten wat ik niet kan veranderen en mij slechts te richten op het veranderen van mijn eigen houding. Hmmm, dat was een pittige.

Maak je doelen kleiner

Wat ik ook herken, is dat ik me heel verantwoordelijk kan voelen voor iets. Verantwoordelijk voor iets dat veel te groot is voor mijzelf, waardoor ik een gevoel van machteloosheid en ontevredenheid kan ervaren. Een veel te grote opdracht is namelijk nooit af, sterker nog, die is vaak ook onbereikbaar. Ik heb te leren mijn doelen kleiner te maken waardoor ze haalbaar worden. Ik mag verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen aandeel en tevreden te zijn met wat ik daarmee bereik. Dus in plaats van “ik wil de woestijn plastic vrij maken” mijn doel veranderen in “ik neem het plastic mee dat ik op mijn weg tegen kom”. Hé he, dat geeft een hoop lucht. Weer een les…

Interessante gesprekken met Sisters

Ik heb met enkele Sisters hele interessante gesprekken gevoerd over mijn eigen proces en ook over hun proces. Elk handelen heeft effect op anderen. Door mijn handelen, trok ik andere Sisters ook in een proces. ‘Als Marije plastic zoekt, mag ik er dan voor kiezen om dit niet te doen? Als zij haar handen vol heeft, mag ik ervoor kiezen haar niet te helpen? En als ik help, help ik dan vanuit mijn hart (ik wil dit echt) of zegt mijn hoofd dat ik dit moet doen (vanuit loyaliteit bijvoorbeeld).

De woestijn en de stilte bepalen jouw proces

Het is wat wandelen in de woestijn in stilte… Dacht ik deze dag heerlijk mijn hoofd leeg te maken, komt dit op mijn pad. En zo gaat dat in de woestijn. Heb geen verwachtingen of doelen, ze komen vanzelf naar je toe. Het geeft de mogelijkheid te reflecteren op (vaak automatische) patronen en ze bij te stellen. En de andere ‘Sisters’ zijn mij hierin echt van grote hulp geweest. We hebben mooie, en vooral eerlijke gesprekken gevoerd over grillen en eigenaardigheden van iedereen. Ik kijk weer uit naar morgen. Nieuwsgierig naar wat de woestijn voor mij in petto heeft.

Marije

WhatsApp chat